Met mij.
Nou, het gaat niet best.
1,5 jaar ziek en (voorlopig) niet meer aan het werk. Eigen bedrijf (met inkomen) opgegeven. Rondlopen in een steeds kleiner wereldje. En ik voel me er nog schuldig over ook.
Want we vinden er wat van. Van mensen die niet werken en geld krijgen waar ze feitelijk niets voor doen.
Vooral mensen met onzichtbare aandoeningen zoals die van mij krijgen soms te maken met oordelen. Buitenstaanders zien meestal alleen losse momenten, niet de volledige belasting of beperkingen maar meer: je ziet het niet dus is het er niet of dat je met niet constante energie wel consistent kunt werken.
En ik snap dat want ik was ook wel een beetje zo. Ik hou niet van zeurende mensen en nu ben ik er zelf eentje.
Twee van de 5 dagen voel ik me redelijk. Een normaal mens zou met dit ‘redelijk’ op de bank blijven zitten. Maar het is mooi weer dus ik fiets een rondje. En met manlief zit ik op een terras. Ik moet het van mezelf. Ik kan er niet oprecht van genieten en denk alleen maar, stel dat iemand mij nu ziet.
Maar een paar leuke uurtjes buiten de deur, daar hangt een grote prijskaart aan. Een nog slechtere dag dan die je al had.
En dat ziet niemand.
Er gaat geen dag voorbij dat ik geen pijn heb. Overdag maar vooral in de nacht.
Meestal uitgeput zijn en anders gewoon moe.
Gewoon moe is voor mij het moment dat ik iets kan doen. Dus ik doe en ik doe en ik doe.
Alles moet gedoseerd. Afspreken gaat moeilijk en wordt eng. Ineens moet ik duidelijk grenzen gaan aangeven. Aan mezelf en aan anderen.
Er is nog maar weinig inkomen. Je salaris gaat naar 70% en inkomsten uit je bedrijf vallen weg. Rondkomen lukt niet meer dus je moet hulp vragen. En dan voel je je nog schuldiger dan je al deed.
De huisarts kan niets meer voor je doen en wenst je succes. 🤞🏼 Je wordt doorgestuurd naar 3 verschillende klinieken in de hoop dat je daar terecht kunt.
De 1 gaat met loting, de ander na 30 dagen mits je welkom bent en de laatste daar mag je over 5 maanden heen voor een 1e consult.
En eigenlijk wil je dit allemaal niet. Want de zorg kost ontzettend veel geld. En je bent nog niemand tegengekomen waarbij je NIET dacht… dat kan ik zelf ook wel verzinnen. Maar je moet wat.
En dan hebben we nog het alternatieve circuit. Je wilt het en je gelooft erin en 4 trajecten later ben je bij elkaar 3000,- kwijt en voel je je slechter dan ooit.
Ik had er beter van op vakantie kunnen gaan.
Maar dat gun je jezelf ook niet. Het is moeilijk om van iets te mogen genieten. Omdat ik niet werk. Leuke dingen moet je verdienen.
Ik ben het er niet mee eens maar zo voelt het van binnen.
Vrij zijn is fijn. Thuis zitten zonder energie, geld en met pijn is dat niet.
Het is geen keuze. Ik ben echt liever de stralende ondernemende blonde meid van 50 plus die denkt dat ze de wereld nog kan veroveren.
Ik heb nog steeds de hoop dat ik dat weer zal zijn.
Als ik een echte goede dag heb dan ben ik de slechte dagen echt meteen vergeten. Dat is een heel fijne eigenschap. Ik maak in mijn hoofd meteen weer plannen wat ik allemaal nog zou kunnen gaan doen qua werk en ondernemen. Yeah!
Om de volgende dag weer in mijn andere realiteit te verdwijnen. Ik vind mezelf niet zielig (heel soms een beetje) want het kan allemaal erger.
Het is wat het is. Vier elke dag je gezondheid! Een goed werkend lijf is fantastisch!
