Ja, dit wordt weer even een therapeutisch blog. Het helpt mij om een beetje te schrijven en te delen. Om te vertellen over mijn ervaring met ziek zijn en wat erbij komt kijken. En dat is een hele hoop. Vooropgesteld, ik deel niet om medelijden, want ik ben nog steeds blij. Bijvoorbeeld met mijn nieuwe Crocs ! Joehoe!
Maar er is een hele hoop waar je geen weet van hebt, waar mensen zoals ik tegenaan lopen. Het is zwaar k.u.t. Zo dat is gezegd. Als iemand aan mij vraagt in de wandelgangen hoe het gaat, dan zeg ik 9 van de 10 keer; Goed! Terwijl het eerlijke antwoord zou zijn; Heel erg slecht. Ik krijg het beide eigenlijk mijn strot niet uit. Het is allemaal heel confronterend. Zelfs de mensen die dicht bij mij staan hebben geen idee want ik wil dit allemaal niet. Ik wil dat het er niet is. En zodra je iets uitspreekt, dan is het er echt.
Er is 1 vriendin die helaas in hetzelfde schuitje zit, en wij begrijpen elkaar. Dat is heel fijn. Want de rest heeft geen idee.
Waar loop je zoal tegenaan:
- Je lichaam laat je in de steek. Je kunt er niet meer op vertrouwen en je weet niet waar dat heen gaat. Knap je nog op of wordt het erger. Beangstigend.
- Je kunt niet meer gezellig met vrienden samen zijn want gesprekken voeren sloopt je letterlijk. Soms doe ik het toch en dan weet ik dat ik 2 dagen erna lichamelijk en geestelijk crash.
- Je bent continue aan het manoeuvreren door het leven.
- Dat je heel blij bent met de veiligheid van je eigen huis en dat je nog steeds heel erg blij wordt van leuke kleding (en je nieuwe Crocs)
- Dat moe zijn een heel andere betekenis voor je heeft gekregen.
- Het legt een zware wissel op je relatie, want je hebt al je energie nodig om zelf op de been te blijven. Er is letterlijk nauwelijks ruimte meer voor een ander.
- Dit doet iets met je zelfvertrouwen. Want wie wil er blijven bij iemand de niet sexy en gezellig is en vol leven zit.
- Je voelt je schuldig dat je ziek bent.
- Je bent ineens niet meer die van die mooie huidverzorging.
- Dat je heel veel alleen bent en je soms eenzaam voelt.
- Dat je heel graag weer een dagje naar Amsterdam zou willen maar dat je weet dat dat niet gaat.
- Dat je er op zich nog steeds best goed uit ziet aan de buitenkant. Dat klopt niet in mensen hun beeld. Als je ziek bent dan moet je er slecht uitzien.
- Als je in loondienst bent dan moet je van alles terwijl je al in paniek raakt als je op zolder de wasmachine hoort piepen.
- Er wordt van je verwacht dat je gaat nadenken wat voor werk je zou willen doen en hoe je een sollicitatie gesprek kunt voeren.
- Je bent zelf een lopende encyclopedie geworden en weet soms meer dan je eigen huisarts
- Je weet nu dat er inderdaad wachttijden van een half jaar tot een jaar voor medische hulp zijn.
- Je krijgt adviezen/commentaar waar je niets mee kunt.
- Ik denk dat je lekker moet gaan sporten.
- Ik denk dat het je hormonen zijn.
- Mijn collega had dit ook en die werkt gewoon.
- Misschien moet je je er overheen zetten.
Ik denk nog steeds geregeld dat dit verhaal over iemand anders gaat. Dat ik er controle over heb en ermee zou kunnen stoppen.
Zo, dus, vanaf morgen ga ik denk ik maar weer eens normaal doen.
