Nee, dit was niet de bedoeling, dit zat niet in het meerjarenplan.
Ik heb nl. gemanifesteerd (echt precies zoals het hoort met: dat het al zo is en voelt en zo, etc etc. ) dat ik in een vrijstaande bungalow zou wonen met daarbovenop een appartement voor mijn jongens.
Uitzicht over het weiland of de zee. Beide prima.
Achter het huis zou mijn kantoor zijn vanwaaruit ik mijn huid oliën zou verkopen. Daar had ik trouwens al iemand voor in dienst genomen.
Verder zou ik regelmatig gevraagd worden voor mooie samenwerkingen en af en toe modellenwerk doen.
Al bedacht ik mij gisteren dat mij dat eigenlijk helemaal niet leuk lijkt. Tenzij ik alles zelf mag bepalen.
En ik ging natuurlijk ook heel regelmatig op reis met mijn lief.
Ik was weer lekker slank en had lang blond haar (wel gelukt!).
Op de oprit zou de nieuwe Suzuki Jimmy staan en hoe mijn huis er vanbinnen uit zou zien kan ik ook precies voor je uittekenen.
Wat ik verkeerd heb gedaan, weet ik niet. Ik heb echt op de details gelet maar het moodboard in mijn hoofd ligt momenteel verder van mij af dan ooit.
Mijn leven bestaat nu vooral uit mijn Jurk
(Chronische ziekte = Jurk)
En die had ik niet op mijn moodboard geplakt.
Ik wil niemand voor het hoofd stoten maar je begrijpt misschien wel dat ik alle Wellbeing Influencers op de socials nu echt poep vind.
Als je gezondheid ernstig hapert dan zijn positieve quotes en Oh oh wat ben ik toch blij en dat komt door mijzelf reels best irritant.
Als jouw leven nu lekker in een mooie flow zit, good for you. Echt!
Het leven is prachtig maar het neemt echt zijn eigen loop. En ik mag dat zeggen.
Want ik was ook zo iemand. Ik wist het allemaal zo goed te vertellen. Als je maar zus of zo doet en dit of dat denkt dan krijg je wat je wil.
Ik zat toen op mijn glitterwolk en ervaarde het leven op veel vlakken als fantastisch! En dan glijden al die theorieën als warme olie over je heen. Het klopt en het past en je voelt je synchroon met alles.
Ik kan nog steeds genieten van mooie rituelen, dingen die je dag net even wat fijner kunnen maken.
Maar het leven blijft grillig, wat je ook doet of denkt.
Graag hou ik mij bezig met de diepe lagen van het leven. Dat is wel vermoeiend. Al dat nadenken. Ik wou soms dat dat anders was.
Dat ik zorgeloos met een peuk en een portje op de stoep zou zitten ouwehoeren met iedereen die voorbij loopt.
Oprecht dat lijkt me zo fijn!
Voor het eerst in mijn leven heb ik geen plan, geen overtuiging of speciaal inzicht.
Is best wel fijn eigenlijk. Ik tik gewoon af en toe een stukje en dan zien we wel!
Of zo.
Ps. Dat manifesteren nam ik echt heel serieus en heb ik wekenlang gedaan. Misschien komt het nog 😄
