Deze vraag speelt geregeld door mijn hoofd. Maar dat ik daarover nadenk komt niet uit mezelf maar door anderen die dit naar mij uitspreken. Direct of indirect.
Ik kan wel begrijpen waarom dit soms wordt opgemerkt. Misschien om mij te beschermen. Ik weet alleen niet tegen wat
Het doet me wel wat want die stukjes gaan over mij. Ik ga meteen anders naar mijzelf kijken. Zullen mensen mij hierom raar vinden?
Alhoewel, de betekenis van raar is ongewoon en dat ben ik dan weer liever dan gewoon.
Gesprekken (en die over mij gaan) vind ik moeilijk. Ik ben niet zo snel en moet lang nadenken over wat ik ergens van vind. Dan is het al gauw: laat maar. Door te schrijven lukt het wel.
Vind het ook niet makkelijk om zomaar een vriendin of familie te bellen om mijn hart uit te storten.
Schaamte ken ik in dit online delen blijkbaar niet. Mijn gedachtengang is: iedereen maakt ellende mee, dus hoe schokkend kan het zijn dat ik dit vertel?
Maar goed, ik heb er over nagedacht. En dit zijn mijn voornaamste beweegredenen:
- Ik wil graag een beetje bewustzijn delen. Voor meer begrip voor mezelf maar ook voor anderen. Want wie weet heb jij wel een collega of vriend in hetzelfde schuitje. Dan weet je beter hoe het voor diegene is.
- Ik heb de hoop dat iemand anders zich erin herkent en zich daardoor minder alleen voelt. Als is het maar 1 persoon.
- Soms is jezelf uiten naar anderen makkelijker dan naar bekenden.
- Ik kan het soms niet alleen. En op Instagram zijn er zoveel lieve mensen die wat liefs zeggen of gewoon een virtuele knuffel geven.
Schrijven is ook een passie van mij. De behoefte om te schrijven en te delen is zo sterk, ik kan het niet laten. Ik heb mezelf al zo vaak voorgenomen om het te houden bij af en toe een fotootje maar het lukt me niet.
Niet iedereen verwerkt dingen op dezelfde manier, en dat is oké. Sommigen doen dat liever privé. Ik doe het door te schrijven en te delen.
Ik wil het dus blijven doen ookal kijkt er altijd een aapje op mijn schouder mee.
Een aapje met een jurkje aan.
