De afgelopen dagen luister ik naar de podcast “Niet verzonnen” van Margreet Spijker waarin mensen worden geïnterviewd die een spirituele ervaring hebben. Er word niet veel over gesproken maar het blijkt dat de meeste van ons toch een dergelijke ervaring hebben. Hieronder een paar van mij.
Vlinders
Zoals zovelen heb ik bijzondere ervaringen met vlinders. Ik associeer deze altijd met een bezoekje van mijn overleden moeder. Laatst zat er een rode vlinder op mijn kozijn aan de buitenkant. Hij bleef zo lang zitten dat ik er een filmpje van maakte en naar mijn zus stuurde.
Als antwoord stuurde mijn zus een foto van eenzelfde vlinder die op dat moment bij haar op het kozijn zat.
Fonzy
Een uur na het inslapen van onze teckel Fonzy, waren mijn zoons bezig om een gat te graven in de tuin. Eerst schepte zij een laag gras in de vorm van een vierkantje eraf.
We staan er gedrieën naar te kijken en op dat moment komt er een rode vlinder precies in het vierkantje waar hij een lange tijd bleef zitten. Voor ons was dit Fonzy die gedag kwam zeggen, of misschien wel mijn moeder; deze mag nu ook fijn bij mij….
De boekenlegger
Mijn zus en ik hebben ooit van mijn moeder een boekenlegger gekregen met onze naam er op. Dit is denk ik al meer dan 30 jaar geleden. Ze heeft deze ws. een keer van vakantie mee genomen. Vorig jaar liep ik mijn voordeur uit en ik zag iets wit op de grond liggen. Een soort langwerpige kaart. Ik pakte het op en tot mijn stomme verbazing was het de boekenlegger maar met de naam van mijn zus erop.
Mijn zus wist allang niet meer waar ze haar boekenlegger had neergelegd dus hij zat niet in haar tas. Mijn zus heet Audrey en dat is geen standaard naam die je veel tegenkomt. Dus hoe de boekenlegger van mijn zus, onbeschadigd in mijn voortuin terecht is gekomen dat is voor mij echt een vraagteken.
Moeder en de hond
Mijn lieve moedertje is in 2007 overleden na een ziekbed van een aantal maanden. Ze is 73 jaar geworden. Mijn moeder is gelovig opgevoed en dat gedurende haar leven ook gebleven. Ze heeft daar altijd veel steun aan gehad zo ook tijdens de laatste dagen van haar leven. Dus ze was gelukkig niet bang om dood te gaan. Hoe verdrietig het ook was, er was ook ruimte voor een grap en ze gaf mijn zus en mij het vertrouwen dat we het zonder haar goed zouden redden met de uitspraak; “Hou die blink kant bo”. Hou je lichte kant naar boven.
Tijdens deze periode waren mijn jongens nog heel klein, 5 jaar en net 2 jaar en we hadden een oude hond Debby, van 13 jaar. Onze hond ging qua gezondheid slecht. Ze was al doof en liet ook haar plas lopen. Met een klein kindje dat veel op de grond speelde was dat een onhoudbare situatie. Het was zo’n ontzettend lieve hond die ik graag rust gunde.
Dus op een moeilijk moment richtte ik mijn hoofd omhoog en zei; Mam, wil je alsjeblieft Debby komen halen want het gaat zo niet langer. Korte tijd later overleed Debby. Ongeveer een maand daarna bezocht ik met mijn zus een medium in een klein kerkje ergens in een dorp in Noord Holland. Je hoefde jezelf daar niet voor op te geven dus ze wisten niet wie er zou komen. Dit medium, het was een dame, vertelde dingen over de overleden persoon die naast haar stond en uiteindelijk blijft er dan 1 iemand uit de zaal over waarbij dit allemaal klopt. En dat was ik.
Het meest bijzondere dat het medium zei was; jouw moeder is hier en ze heeft een hondje bij zich die vrolijk rond huppelt, en dit hondje is daar nog maar net. Ze doelde natuurlijk op mijn net overleden hond die nu bij mijn moeder was. Dit was voor mij zo’n prachtige bevestiging die ik nooit van mijn leven meer zal vergeten.
Ikzelf als medium
Ik heb jaren geleden een cursus gevolgd waarbij je leert om je eigen mediamieke eigenschappen te ontwikkelen. Ik heb daarbij 1 keer contact kunnen maken. Op een avond moesten we proberen contact te maken met de hogere frequenties en vertellen wat we zagen, voelden of hoorden. Toen ik aan de beurt wat, zag ik een heel vrolijke oude man naast mij staan.
Het opvallende was dat de man een veel te groot kostuum droeg. Op het moment dat ik dat vertelde werd 1 van de andere cursisten emotioneel. Wat bleek: haar opa was kortgeleden overleden. Een man die altijd lachte en inderdaad een veel te groot pak droeg bij zijn eigen begrafenis.
Heb jij ook een dergelijke ervaring en wil je deze met mij delen?
