Deze vraag speelt geregeld door mijn hoofd. Dat komt alleen niet uit mezelf maar door anderen die dit benoemen over mij. Direct of indirect.
Dat vind ik lastig, want die stukjes gaan over persoonlijke dingen die mij bezig houden. Waar ik heel blij mee ben of juist erg mee struggle.
Is het verkeerd dat ik dat deel? Er worden toch boeken, tijdschriften en andere stukken vol geschreven met verhalen.
Zo vergroten wij toch ook onze kennis over het leven.
Het commentaar maakt me onzeker. Het geeft mij het gevoel dat ik raar ben.
Alhoewel, de betekenis van raar is ongewoon en dat ben ik dan weer liever dan gewoon.
Vanuit mijzelf ken ik in dit online delen blijkbaar geen schaamte. Mijn gedachtengang is: iedereen maakt ellende mee, dus hoe verrassend kan het zijn dat ik dit vertel? De gedachte is allerminst dat ik mezelf een uitzondering vind.
Maar goed, ik heb er over nagedacht. En dit zijn mijn voornaamste beweegredenen:
- Ik wil graag een beetje bewustzijn delen. Voor begrip voor mezelf maar ook voor anderen. Zeker zoals nu, als het over ziekte gaat. Want wie weet is er wel een collega of vriend in hetzelfde schuitje.
- Ik heb de hoop dat iemand anders zich erin herkent en zich daardoor minder alleen voelt. Als is het maar 1 persoon. Ik vind het ook fijn om te lezen over het leven van anderen.
- Soms is jezelf uiten naar anderen makkelijker dan naar naasten. En daarbij heeft niet iedereen mensen dichtbij waar ze altijd spontaan terecht kunnen.
- Ik kan het soms gewoon niet alleen. En op Instagram zijn er zoveel lieve mensen die iets aardigs zeggen of gewoon een virtuele knuffel geven.
Schrijven is ook een passie van mij. De behoefte om te schrijven en te delen is heel sterk, ik kan het niet laten. Ik heb mezelf al zo vaak voorgenomen om het te houden bij af en toe een fotootje maar het lukt me niet.
Ik wil het dus blijven doen ookal kijkt er altijd een aapje op mijn schouder mee.
Een aapje met een jurkje aan.
Ps. Geef gerust een reactie als je dat zo voelt. 🧡
