Deze vraag speelt geregeld door mijn hoofd. Maar dat ik daarover nadenk komt niet uit mezelf maar door anderen die dit naar mij uitspreken. Direct of indirect.
Ik kan wel begrijpen waarom sommigen dit aan mij vragen. Misschien om mij te beschermen. Of omdat zij voelen dat het indirect ook over hen gaat. Of omdat ze liever hadden gezien dat ik het met hen 1 op 1 bespreek.
Het doet me wel wat want die stukjes gaan over mij. Schrik er van en geef de ander dan gelijk.
Gesprekken (en die over mij gaan) vind ik moeilijk. Ben niet zo snel en moet lang nadenken wat ik ergens van vind. Kom dan niet uit mijn woorden of denk, laat maar. Door te schrijven lukt het wel!
Schaamte ken ik in dit online delen blijkbaar niet. Mijn gedachtengang is: iedereen maakt ellende mee, dus hoe schokkend kan het zijn dat ik dit vertel?
Al is er nu wel de angst dat mensen mij raar vinden. Alhoewel de betekenis van raar is ongewoon en dat ben ik dan weer liever dan gewoon.
Maar goed, ik heb er over nagedacht. En dit zijn de belangrijkste beweegredenen voor mij.
- Ik wil graag een beetje bewustzijn delen. Voor meer begrip voor mezelf maar ook voor anderen. Want wie weet heb jij wel een collega of vriend in hetzelfde schuitje. Dan weet je beter hoe het voor diegene is.
- Ik heb de hoop dat iemand anders zich erin herkent en zich daardoor minder alleen voelt. Als is het maar 1 persoon.
- Voor sommigen is jezelf uiten naar anderen makkelijker dan naar bekenden.
De behoefte om te schrijven en te delen is zo sterk, ik kan het niet laten. Ik heb mezelf al zo vaak voorgenomen om het te houden bij af en toe een fotootje maar het lukt me niet.
Niet iedereen verwerkt dingen op dezelfde manier, en dat is oké. Sommigen doen dat liever privé. Ik doe het door te schrijven en te delen.
Ik wil het dus blijven doen ookal kijkt er altijd een aapje op mijn schouder mee.
Een aapje met een jurkje aan.
