In je leven neem je in de verschillende fases van dat leven altijd een bepaalde vorm aan. Van kind, tiener, partner van de een, moeder, alleenstaande vrouw, ondernemer, werknemer, partner van de ander. Etc etc. En daartussendoor nog allemaal kleine vormpjes. Wie is er zijn hele leven door 100% authentiek? Je past je aan, aan de situatie en de personen die op dat moment jouw leven vormgeven.
En nu er veel dingen bij mij zijn weggevallen, is ook de vorm verdwenen. En dat gaat wringen. Je voelt je als los zand zoekend naar randen om tegen aan te leunen.
Er zijn momenten geweest in mijn leven dat ik zo ontzettend gelukkig was en dacht. Deze vorm die hou ik! Voor altijd. En dan kom je er gaandeweg achter dat het zo niet werkt. Dat er toch weer een tijd komt waarin je jezelf weer opnieuw moet uitvinden. Wie ben je als belangrijke levensgebieden wegvallen. Dingen waaraan je je identiteit hebt opgehangen.
Wat zou ik nog graag willen? Waartoe ben ik in staat? Wat is er allemaal nog mogelijk? Wie ben ik nu eigenlijk, in deze fase van mijn leven?? Dit is geen makkelijke proces maar wel de moeite waard.
Wat als je schoonheid veranderd. Wat als je in je vrouw zijn, je energie en zelfs in je gedachten beperkt wordt. Wat als je werk wegvalt of je huis of je partner? Je financiële situatie of je gezondheid? Wie ben je zonder social media? Wie ben je zonder de aandacht van anderen?
Dat is geen gekke vraag tegenwoordig. Want menigeen hangt zijn hele leven aan het beeld dat ze van zichzelf hebben gecreëerd op Instagram of TikTok. Hoe breek je daaruit? Hoe vind je dan weer een vorm die prettig aanvoelt?
Ik hoop door tijdelijk stil te staan letterlijk en figuurlijk. Op zoek naar een nieuwe vorm.
Door simpel te kijken wat je nog leuk vind om te doen.
Door te voelen wat iets/iemand met je doet.
Door weer dat boek te leen waar je eerder ook veel aan had.
Door je te laten inspireren door anderen middels mooie diepte-interviews.
Door hulp te vragen aan boven en aan je eigen hogere zelf.
Door te weten dat je nog tijd zat hebt.
Dat dit ook weer een tijdelijke vorm is.
Want niets blijft hetzelfde.
Dat is het enige dat vaststaat.
Liefs!
